Kitabın konusu, sinestezik olan ana karakterimizin kitap süresince edindiği arkadaşları ile, Alzheimer hastalığına yakalanan annesine yardım etmek üzere ilaç bulmaya çalışmasını anlatıyor.

Kitap hem günlük şeklinde hem de hikaye şeklinde yazılmış. Bazen karakterlerin günlüklerinden kesitler gibi vererek onların bakış açısından görmemizi sağlıyor, bazen de hikayeyi ücüncü kişinin bakış açısı olarak okumaya devam ediyoruz. Kitabın tarzını genel olarak “Olasılıksız” kitabına yakın buldum. Bunun sebebi de özellikle, aşırılıklarla dolu bir dünyayı normal hale getirmesi. Sinestezik olmak ve Alzheimer’in ilacını bulmaya çalışmak, bütün bunları da hikayede günlük hayatın parçasıymışçasına yedirmek “Olasılıksız” kitabına biraz yaklaştırıyor. Ancak, bu kitabı maalesef akıcı bulmadım. Son elli sayfaya kadar beni “Sonunda ne olacak?” merakında tutamadı. Hatta sayfalar da böylesine konuya sahip bir romana göre çok yavaş ilerledi.

Kitabın en hoşuma giden açısı; verdiği referansları oldu. Kitapta karakterler birbiriyle konuşurken birçok konuya veya isme gönderme yapıyor. Bu göndermeler genelde edebiyat veya bilim alanlarında. Çoğu göndermesini de ya dipnot olarak ya da hikayenin içinde açıklıyor. Bildiğim bazı isimlerin veya konuların serpiştirildiğini görmek, bilmediğim de birçok kişi veya konu öğrenmek hoşuma gitti. Ama kitap sarmayınca yalnızca bu göndermeler için kitabı okumak ansiklopedi okumayı anımsatıyor. Bu yüzden de kitabın çok akıcı olmadığına yeniden değinmek istiyorum.

Ayrıca, kitabın sonunda bence açıklanmayan bir takım şeyler var. Üçüncü kişi bakış açısında olduğumuz için her şeyi bilmememizi anlıyorum ama keşke karanlıkta da bırakılmasaydık.

Son eleştirim ise tamamen kişisel. Kitabın bir ara 100 sayfası çok acıklı bir hale geliyor. Çoğu kişinin bunu problem yapacağını sanmıyorum. Ama kişisel düşüncem olarak, dramı filmde de kitapta da sevmiyorum. Çünkü, bence gerçek hayatta zaten yeterince kötü olay oluyorken, kafamı dağıtmak için seçtiğim farklı bir dünyada da kötü olay bulmamı gereksiz ve depresif buluyorum. Kötü olay okumak isteseydim, gazete okurdum. Kitap gerçek hayattan kesitler bulundurur, bu yüzden de içinde dram olması kaçınılmazdır diyebilirsiniz. Haklısınız da, ama bu yalnızca benim kişisel fikrim.

Son olarak, belirtmek isterim ki, birkaç arkadaşım benim aksime kitabı çok beğendi ve akıcı buldu. Bence ise, yazın boşta kaldıysanız, “Olasılıksız”, “Empati” gibi kitapları okuduysanız ve yakın özelliklere sahip başka bir kitap arıyorsanız okunabilecek bir kitap. Ama alıp mutlaka okuyun diyebileceğim bir kitap değil.

 

Bahsettiğim kitabı incelemek için aşağıdaki linke tıklayabilirsiniz:

1326-Sinestezya.jpg

 

 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s